فرزندتان کار می‌خواهد! لاستیک ایرانی بفروشید
تاریخ : سه شنبه 4 اردیبهشت 1397
گروه : اخبار عمومی
تعداد بازدید : 259 بار
چکیده : گفت و گوی متفاوت نشریه داخلی اتحادیه با محمدرضا گنجی رئیس انجمن صنفی لاستیک ایران

فرزندتان کار می‌خواهد!

لاستیک ایرانی بفروشد

 

صنعتگر بودن با توجه به شرایط موجود چه حسی دارد؟

حس شخصی خیلی قشنگی دارد. البته شکی در عاشق و یا دیوانه بودن تولید کننده نیست. زیرا چرخ زندگی افرادی در این میان می‌چرخد، خانواده های شان تامین می‌شوند. تولید کننده در طول زمان طولانی 30 سال. با همکاران و دوستان ارتباط برقرار می‌کند. اما اگر سوال شود که صنعت چه موهبتی داشته است؟ باید پاسخ داد که آتش دهان سوزی نبوده است. اگر از هر صنعتگری سوال شود که آیا اگر دوباره به دنیا بیاید ، کارخانه‌دار خواهد شد یا نه؟ پاسخ می‌دهد خیر. تاجر خواهم شد. چون حمایت از تاجران بیشتر است. تجارت راحت تر است و مشکلات کمتری دارد. یک کارخانه در طول یک سال با بیش از 2هزار کارگر کار می‌کند،  400،500 میلیارد تومان جنس می‌فروشد، درنهایت یا هزینه و درآمدش مساوی می‌شود یا شاید 2، تا 3 درصد سود به دست می‌آورد. ولی یک تاجر با همین مبلغ 100 میلیارد تومان سود می‌کند و تمام افرادی که برای او کار می‌کنند، 5 نفر هستند. تاجر، ترخیص کار ، حسابدار، منشی و خدماتی.

تولید مانند فرزند آدم است. وقتی دستگاههای کارخانه کار می‌کند، لذت بخش است. ولی وقتی وارد بازار می‌شویم و جنس خارجی را مشاهده می‌کنیم و می‌بینیم چندین برابر جنس ایرانی فروش می‌رود، ناراحت می‌شویم. زیرا دلیل گرانی جنس خارجی این نیست که کیفیت بهتری نسبت به جنس ایرانی دارد. کیفیت جنس ایرانی بهتر از اکثر خارجی‌هاست. فقط این فرهنگ جا نیفتاده که از بین دوجنس ایرانی وخارجی حتی اگر کیفیت یکسانی داشته باشند، ایرانی خریداری شود.

 اما بالاخره تولید کنندگان هم باید به فکر مصرف کنندگان و خرده فروشان باشند!

ما با کیفیت و قیمت مناسب و خدمات پس از فروش سعی می‌کنیم خدمت خود را ارایه دهیم. اما مصرف کنندگان هم باید از تولید‌کننده حمایت کند. مگر بچه های شما بزرگ نیستند، مگر بزرگ نمی‌شوند و دانشگاه نمی‌روند. مگر دوست ندارید بچه های شما شغل داشته باشند.

این که نمی‌شود! شما انتظار شاغل بودن فرزندان خود را داشته باشید اما خودتان جنس خارجی بخرید! کارخانه های ما چگونه کار می‌کنند؟ فرزندان شما باید در این شرکتها کار و تولید کنند. خودتان هم باید کالای ایرانی بخرید. واقعا چه فرقی می‌کند؟

این مورد نه فقط در کالاهای باکیفیتی مانند تایرهای ایرانی صادق است بلکه در سایر موارد هم باید ایرانی‌ها بیشتر به فکر تولید داخل باشند. مثلا شما اگر خمیردندان نسیم یا داروگر بخرید، با خمیردندان بلنداکس (یک برند خارجی) چقدر کیفیت آن متفاوت است؟ شاید 5 درصد! درحالی که قیمت خمیردندان خارجی 5 برابر خمیردندان ایرانی است. اگر جنس ایرانی خریداری شود، تولید کننده ایرانی تشویق می‌شود و درجهت پیشرفت محصولات وتولیدات کارخانه خود حرکت می‌کند.

شما به عنوان صنعتگر وقتی بحث قیمت تمام شده و حداکثر سود را در نظر می‌گیرید، برای خودتان نموداری می‌کشید که حداکثر مطلوبیت چیست. طبیعتا عرق ملی و ایرانی در هموطنان ما زیاد است و به این راحتی سراغ جنس خارجی نمی‌روند بلکه ملاحظات مختلفی را درهنگام خرید مد نظر قرار می‌دهند . به نظر شما مشکل کار کجاست؟ چوب عقبه نگاه اقتصادی دولتی ها و بنگاه ها به مصرف کننده را می‌خورید؟ یا نیازبه کار تبلیغاتی و فرهنگی داریم؟

من مشکل را در فقر فرهنگی می‌بینم. ما از قدیم به این شیوه عادت کرده‌ایم. کالاها درایران تولید نمی‌شده و همواره دوست داشتیم اجناس خارجی را خریداری کنیم. مثلا چون زمانی پنکه از خارج وارد می‌شد و مردم خریداری می‌کردند. حالا که پارس خزر هم پنکه می‌سازد، باز هم مردم دنبال پنکه خارجی هستند.صنعت ایران از ابتدا با خارجی شروع شده است و در جسم و روح مردم شکل گرفته است.

استدلالی که شما می‌گویید در کره و ژاپن و کشورهای دیگر هم بوده است. یعنی تا پیش از صنعتی شدن مصرف کننده کالاهای خارجی بودند. اما به جای طی کردن مسیر آنها تنها مقصد واردات را تغییر داده ایم یعنی در یک زمانی فقط می‌گفتیم کالای آمریکایی، سپس کالای ژاپنی و بعد کره ای. الان هم کالاهای چینی را درجه بندی می‌کنیم  نمی‌دانیم چه اراده ای درکار است. اما چرا این اتفاقاتی که درآسیای شرقی افتاد و تبدیل به کشورهای صنعتی شدند، برای ما نمی‌افتد؟

پاسخ به این سوال توضیح مبسوطتری دارد. حمایت دولت می‌تواند در اصل و اول کار موثر  باشد. حمایت فقط پول نیست. خود حمایت ارزش بیشتری دارد. ابتدای امسال آقای خامنه ای گفتند از کالای داخلی حمایت کنید تا مشابه ان از خارج وارد نشود. این حرف بسیار خوبی است. آیا واقعا این اجرا شد؟ متاسفانه این توصیه حتی در بخش هایی که به اندازه کافی تولید داریم و تولیدات هم با کیفیت هستند و به لحاظ قیمتی هم دارای مزیت هستیم، اجرا نشد.

 در صنعت تایر ما سه سایز پراید، پژو و سمند داریم که بیشترین تولید ایران این سه ماشین است. بیشترین تولید تایر هم مربوط به این سه ماشین است. مصرف ایران برای بازار مصرف (after market)  و کارخانه های خودروسازی حدود 12 میلیون تا 15 میلیون حلقه است. ظرفیت تولید ما یعنی انجمن صنفی صنعت تایر 22 میلیون است. ما بیش از حد نیاز ظرفیت تولید داریم. کیفیت و استاندارد اروپا و آمریکاست. و ما لاستیکی می‌سازیم که کیفیت ان از کره‌ای بالاتر است، اما قیمت این لاستیک پایین تر از قیمت لاستیک چینی است. با این حال نمی‌خرند.

چرا نمی‌خرند؟

به دلیل وجود  لاستیک خارجی در ایران است. نباید این لاستیک ها وارد کشور شوند وقتی فرهنگ ما طوری است که چشم مان می‌بیند، دلمان می‌خواهد، نباید اجازه واردات بدهیم متاسفانه با فرض کیفیت و قیمت برابر ایرانی ها حتما خارجی را خریداری می‌کند. درصورتی که اصلا اطلاعات فنی ندارند.

با این اوصاف انگیزه های اقتصادی مانند قیمت و کیفیت در انتخاب تایرهای خودرو مطرح نیست. دلیل این امر چیست؟

بیشتر به دلیل فرهنگ دوست داشتن خارجی است. اما انگیزه های اقتصادی هم وجود دارد. کالای خارجی برای مغازه دار فروشنده سود زیادی دارد. لاستیکی که ما به مغازه دار می‌دهیم ، جفتی 50 هزار تومان برای مغازه دار سود دارد. مشخص است که لاستیک خارجی خریداری می‌شود.

بنابراین بخشی از مشکلات باید با کمک اتحادیه لاستیک و روغن حل شود. که بخشی ازآن فرهنگی است وبخش دیگر ان انگیزه ها ی اقتصادی است.

پیشنهاد شما در این باره چیست؟ این یک منطق است که فروشنده نهایی دنبال سود است و برای معیشت باید انگیزه داشته باشد. باید مکانیزمی برای این کار تعریف شود.

متاسفانه در زمان حاضر راهی وجود ندارد، چون کالای خارجی همیشه در حال وارد شدن است. واردکننده هم سود زیادی به مغازه دار می‌دهد. پیشنهاد من این است که حداقل برای حمایت از صنایع داخلی چندین سال از ورود کالاهای خارجی جلوگیری شود، باید به تولیدکنندگان داخلی گفته شود  که در فرصت حمایتی که برایشان ایجاد می‌‍ شود اصلاح ساختاری انجام دهند و به صادرکننده تبدیل شوند. درحوزه فرهنگ سازی هم مجله ، رادیو ، تلویزیون، روزنامه ها، خبرگزاری ها و سایت و.. می‌تواند موثر باشد. این رسانه ها باید به صورت مجانی و خودجوش ازکالای ایرانی حمایت واقعی کنند و عرق ملی مردم را برانگیزند. خرید کالای ایرانی مساوی است با اعتیاد کمتر، فحشای کمتر. آن چیزی که واقعیت دارد را باید به رخ مردم کشید. روزنامه هایی وظیفه دارند که در گوشواره نشریه خود شعار خرید کالای ایرانی زده شود. تلویزیون باید هرشب تبلیغ خرید کالای ایرانی داشته باشد. به نظر من باید یکی درمیان تبلیغات کالای ایرانی باشد. باید دائم این تبلیغ گفته شود تا درذهن مردم ملکه شود. کارخانه های ماهم وظیفه دارند که جنس خوب تولید کنند. وقتی انتظار داریم که مردم از ما بخرند ، باید کالای خوب تولید کنیم. خدمات پس از فروش خوب باشد، مشتری راغب می‌شود جنس ایرانی بخرد.

البته منظورتان تکرار تجربه اوایل انقلاب که دنبال خودکفایی درهمه امور بودیم نیست؟ چون عاقبت این نوع حمایت ها وجلوگیری از واردات را ما اکنون در صنعت شبه انحصاری خودرو می‌بینیم؟

بنده مسئله خودکفایی را مطرح نکردم . در بخش هایی مزیت داریم . روزی که در 28،27 سال پیش وارد صنعت تایر شدیم. 80تا 85درصد مواد اولیه تولید تایر وارداتی بود. برای ما انگیزه ایجاد شد که کارخانه تایر سازی تاسیس کنیم. آقای هاشمی(خدا رحمت شان کند) گفت می‌خواهم 5 کارخانه بسازم، دلار 7 تومانی می‌دهم و کارخانه بسازید. در آن زمان دلار 25 تومان بود. شرکت یزد تایر و بارز و پنج کارخانه ساختیم . خود دولت هم برای ما کارخانه خرید. آقای مهندس نعمت زاده، مهندس اشعری را مسئول کردند تا پنج کارخانه تایر سازی از میتسوبیشی ژاپن خریدند. قیمت آن 82/5 میلیون دلار بود که در حال حاضر 200 میلیون یورو شده است. الان که درخدمت شما هستیم، فقط 30 درصد مواد اولیه این صنعت تایر دوده است. ما خودمان این 30 درصد را می سازیم. گروه ما هم یک کارخانه دوده سازی دارد که هم برای ما می‌سازد وهم به کارخانه های دیگر می‌فروشد. نخ تایر از خارج وارد می‌شود . 10 درصد نخی که در تایر سازی استفاده می‌شود را خودمان می‌سازیم .دوکارخانه نخ دولتی تاسیس شده است. یک کارخانه خصوصی هم وجود دارد.

مقداری از مواد شیمیایی تولید می‌شود.SPR در ایران تولید شد، پتروشیمی بندر امام که دولتی است این را می‌سازد. 12،10 درصد تایر SRP است. خوشحالیم که این اتفاقات رخ داده است. ما درحال حاضر مزیت های دسترسی به مواد اولیه وقیمت داریم. باید از این مزایا استفاده کنیم.

با این اوصاف و مزیت ها وضعیت صنعت تایر در بازارهای منطقه چگونه است؟

در بازارهای منطقه ای هم با توجه به این که سیاست کشورهای دیگر، سیاست های دمپینگ است. و چینی ها دمپ می‌کنند یعنی قیمت کالاهایشان ارزان تر از قیمت تمام شده کالا در کشورهای مقصد است به عنوان مثال تایر سایز پراید در عراق 18 دلار است که آنها 12 دلار عرضه می‌کنند.

 

چگونه این کار را می کنند؟

چون دولت آنها به دمپ کردن کمک می کند. و مابه التفاوت قیمت را دولت چین تامین می کند یا سوبسید صادرات به کارخانه‌دار می دهد. اما سوبسید صادرات ما این طور است که هنوز ما سوبسید سال 1391 را طلبکار هستیم .یا در هندوستان به محض صادرات در گمرک پول را می دهند. صادرات در هند 12 درصد جایزه دارد . یعنی طرف می تواند 12 درصد تخفیف بدهد. روی قیمت تمام شده خود ضرر می کند و در گمرک پس می گیرد. پس سود می کند و به اصطلاح یر به یر می شود . بر اساس علم اقتصاد وقتی بخشی از تولید هم با قیمت تمام شده ارائه می شود باز به نفع کارخانه های تولیدی است ، به خاطر اینکه هم افزایش تولید خواهیم داشت . نقطه سر به سر پایین می آید و بیشتر صادرات می کنیم .از طرف دیگر معروفیت در منطقه ایجاد می شود. هم اکنون برند گلدستون کاملاً در منطقه افغانستان ، پاکستان ،عراق و کشورهای CIS معروف است . هر روز از ما قیمت می خواهند . قیمت هم می دهیم . جنس و قیمت خوب است ، اما باز چین بنا به دلایلی که اشاره کردم برنده می شود . اینها مشکلات ماست. از تولید ملی حمایت نمی شود انتظار ما حمایت پولی نیست بلکه بیشتر حمایت های تعرفه ای و عدم واردات تایر است .

آیا دامپینگ برای کشور ماهم وجود دارد ؟

دروازه گمرک ایران هم که همیشه باز است . با برگ سبز دو کانتینر دو کانتینر رد می کنند. همه از این موضوع مطلع هستند ، اما هیچ کس جلو این کار را نمی گیرد. خروج برگ سبز گمرکی 10 روز وقت دارد ، 2 کانتینر بیرون می آورد ، فردا دوباره 2 تای دیگر می آورد  . عوارض 2 کانتینر پرداخت می شود ولی 20 کانتینر وارد می کند. بنابراین یک دهم گمرکی داده است . در گمرکات منطقه آزاد به راحتی این اتفاق می افتد . ستاد مبارزه با قاچاق کالا اطلاعات دقیقی در این خصوص دارد.

منظور ما هم قاچاق با روش کوله بری نیست زیرا اینها در برابر کاری که در گمرک می شود عددی نیست . فرد بیچاره ای چهار تا لاستیک روی کولش می گذارد و از آن طرف کوه  به این طرف کوه می آیند . روزانه صد نفر هم این کار را انجام بدهند در صنعت لاستیک و تایر تاثیر ندارد. این که یک کشتی تایر قاچاق وارد کشور می شود، اثر دارد.

ممنوعیت واردات از نکاتی است که بنده روی آن حساس هستم . از کجا معلوم که گرفتار سرنوشت خودرو نشویم . وقتی درها بسته می شود به این معنی است که ما توان رقابت را از خودمان گرفتیم و خود به خود بازار انحصاری ایجاد می کنیم این تجربه در دنیا نشان داده است که بازارهای انحصاری دوام دار نیستند.

داستان تایر با داستان خودرو متفاوت است . تایر سایزهای متفاوتی دارد که 30،20 سایز ان در ایران تولید می شود. سایر سایزها محکوم به واردات است .چه ما بخواهیم چه نخواهیم باید وارد شود.لاستیک راه سازی ، کشاورزی و ... باید وارد شود. منظور ما این نیست که هیچ لاستیک وارد نشود.لاستیک هواپیما و تانکر و .... باید وارد شود. اما با عدم ورود سایزهایی که تولید می کنیم ، از صنایع داخلی حمایت خواهد شد.به خاطر اینکه ما روی آن سه سایز می توانیم سود کنیم و کارمان را توسعه دهیم تا بتوانیم سایزهای دیگر را تولید کنیم. در خیابان که عبور و مرور دارید متوجه می شوید تمام لاستیک های ماشین های شاسی بلند وارداتی است. ما در یزد تایر برای هر حلقه از این لاستیک های وارداتی 500 هزار یورو به یک شرکت هندی داده ایم تا تکنولوژی این لاستیک ها را وارد و بومی کنیم . یعنی هر یک از این لاستیک ها 2 ،3 میلیارد تومان هزینه بر ما تحمیل می کند. اگر تکنولوژی ساخت این لاستیک ها وارد ایران شود ، رقابت ایجاد می شود. وقتی ما موفق شویم که تکنولوژی خوبی داشته باشیم ، می توانیم صادرات خوبی هم داشته باشیم . ما آخرین محموله های خود را به رومانی صادر کردیم .رومانی کشور اروپایی است و SWR یعنی شاخص های تایر را رعایت می کند.ما همه اینها را پاس کردیم.

در بازار خرد چگونه می توان کار ساماندهی داشته باشیم و فروش تولیدات داخلی و سود بخش خرده فروشی را بیشتر کنیم. همان طور که اشاره شد ، مشکلی که در بازار خرده فروشی است ، اختلاف سود کالاهای خارجی مخصوصاً کاهای قاچاق و داخلی است.

یکی از راهکارها این است که سود مغازه دار را زیاد کنیم . برای اینکه سود مغازه دار زیاد شود، باید کالای ما با قیمت بالا در بازار فروش برود. این اتفاق به دلیل وجود کالاهای خارجی نخواهد افتاد. اینکه می گوییم ممنوع شود به این دلیل است . برای نمونه یک لاستیک پراید ، بهترین کارخانه ما یزد تایر ویا بارز است . جفتی 210 هزار تومان قیمت لاستیک است . همچنین سایر لاستیک های چینی 260 هزار تومان است! کارخانه یزد تایر که تحت کنترل و لیسانس فردشتاین هلند است ، چینی ها را قبول ندارند . اما لاستیک ایرانی 10 هزار تومان سود به مغازه دار می دهد ، لاستیک چینی 50 هزار تومان . لاستیک ایرانی بیشتر از این توان ندارد که به مغازه دار سود بدهد ، چون اگر بیشتر از این پایین بیاید ، وارد ناحیه زیان می شود. تنها راه این است که قیمتش بالا برود.یعنی کارخانه داخلی باید قیمت فروش را بالا ببرد. برای این کار باید در بازاربه تولیدات داخلی تنفس داد و وقتی تولید کننده داخلی می تواند تنفس کند که تایر چینی در بازار نباشد . یعنی بازار را برای تولیدات داخلی گسترش بدهیم نه آن که اجازه واردات بیشتر بدهیم.

 


اخبار مرتبط :
اخبار مرتبطی یافت نشد

NoavaranCms